21 november 2006

door Lucas Nuchelmans

EINDHOVEN - Wereldrecordhoudster is de 87-jarige mevrouw C. Boogers-Stoop nog net niet. Maar feit is wel dat de Eindhovense wereldwijd één van de mensen is die het langst met een pacemaker leven.

Mevrouw C. Boogers-Stoop, met naast haar de hartspecialisten Berry van Gelder (links) en Karel Tielen, leeft al veertig jaar met pacemaker. Foto Kees Martens

„Zover ik heb kunnen nagaan is ze in ieder geval Nederlands recordhoudster, en zal het wereldwijd niet veel schelen“, zegt hartspecialist Berry van Gelder. Mevrouw Boogers was tientallen jaren lang patiënt bij hem en zijn inmiddels gepensioneerde collega Karel Tielen. Afgelopen zaterdagmorgen zetten de twee artsen mevrouw Boogers in de bloemetjes omdat ze precies veertig jaar geleden haar eerste pacemaker kreeg. Ook van fabrikant Medtronic, die een goede klant aan haar had, kreeg de Eindhovense een groot bloemstuk.

„Op mijn 47e kreeg ik als moeder van vijf kinderen hartproblemen en moest voortaan met een pacemaker leven“, vertelt ze. „Gelukkig kenden we in 1966 al enkele jaren de pacemaker, een soort hartstimulator“, vervolgt Karel Tielen. „Dat was de redding voor mevrouw Boogers die anders ongetwijfeld jong zou zijn gestorven. Ze was een van de eerste mensen in Eindhoven die een pacemaker kreeg.“

De allereerste pacemaker ter wereld kreeg een – inmiddels overleden – Zweed in 1958. De man heeft in 43 jaar tijd 26 pacemakers gehad en is ’wereldrecordhouder’.

De eerste pacemaker van de bejaarde Eindhovense was nog een ’buitenboordgeval’ ter grootte van een pakje sigaretten. Omdat de batterijen op raakten moest die al binnen een half jaar worden vervangen. De daarop volgende pacemaker werd geïmplanteerd, evenals de daar weer op volgende dertien anderen. Ze werden wel steeds kleiner en hebben nu de afmeting van een doosje lucifers.

Ter illustratie heeft Van Gelder een oude en een nieuwe pacemaker meegebracht. „Vroeger gingen pacemakers, met name de batterijen, veel korter mee“, legt Tielen uit. „Tegenwoordig is de levensduur een jaar of zeven.“

Mevrouw Boogers is beduusd van alle aandacht, maar ontzettend dankbaar dat de dokters in eerst het Oude Binnenziekenhuis en later het Catherinaziekenhuis haar leven hebben gered. „Ze zijn altijd zo lief voor me geweest, en hebben altijd zo goed voor me gezorgd. Dat was fantastisch“, zegt ze.